ณ มุมหนึ่งในซอกหลืบ

ชั่วคราว(มั้ง)ครับ

.........

....

.

.

.

จขบ. ข่มขู่ ฝากมาอัพว่างี้ครับ = =

ขออภัยที่ล้าช้า(ตั้ง 10 วัน) <<<ลืมเองแหละ ขอโทษน่อ

เดี๋ยวจะตกใจไปกันใหญ่ ผมเป็นเพื่อนของเจ้าของบล็อคนี้นะครับ

บล็อคนี้ยังไม่โดน take over น่อ(ถึงเจ้าตัวจะบอกว่า "จะทำอะไรก็ทำ แต่อัพให้หน่อยล่ะกัน" ก็เถอะ) ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดกับบล็อคนี้ เป็นความประสงค์ของเจ้าตัวล้วนๆ

ข้อความที่ฝากมาอัพ

"ขอโทษผู้อ่านทุกท่านที่ทำให้ผิดหวังครับ....

ช่วงนี้มี "เรื่อง" เข้ามาเยอะเกินกว่าที่สมองและจิตใจเล็กๆของเด็กที่กำลังจะถูกยัดเยียดความเป็นผู้ใหญ่ให้คนนึงจะจัดการกับมันได้หมด

...อารมณ์ตอนนี้ก็ไม่ถึงติดลบ แต่ก็ไม่อยู่ในสภาวะที่จะสามารถนั่งวาดรูป-ลงสี ดี๊ด้า ลันล้า ไปเรื่อยเปื่อย ได้อย่างที่ผ่านๆมา

อย่างที่ใครหลายคนเริ่มน้อยใจว่าทำไมไม่ไปเยี่ยม ไม่ไปเม้นบ้าง เควสที่ขอก็ค้างไว้.... นั่นก็เป็นผลพวงมาจากสภาพแบบนั้นแหละ

มันคงจะทำให้ความสัมพันฉันท์มิตรจืดจางลงมิใช่น้อย ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ปิดบล็อคไปเลยดีกว่า

ขอโทษอีกครั้ง และอีกครั้ง

ไม่อยากรับปากว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ หรือแม้กระทั่งจะกลับมาหรือไม่

มีคำกล่าวที่ว่า "อุปสรรค หากไม่ใช่ฆาตกร ก็เป็นครูชั้นเลิศ ที่ปลุกปั้นคนให้แข็งแกร่งได้เสมอ"

แต่ไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้ใหญ่โตแค่ไหน หรือจะจบลงเมื่อไหร่  รอเพียงเวลาเป็นผู้เฉลยเท่านั้น...."

หมด! เท่านี้ก็ทำตามที่ถูกขอมาครบแล้ว

แต่ อืมมม... อ่านแล้วอย่าคิดมากเลยครับ

(ขอใช้สิทธิ์ที่ว่า "จะทำอะไรก็ทำ แต่อัพให้หน่อยล่ะกัน" ห้ามมาโวยทีหลังนะเว้ยเฮ้ย!) 

ในฐานะที่เป็นเพื่อนกันมานาน คิดว่า มันคงเครียดสะสมน่ะ ตั้งแต่เด็กๆมันก็โดนกดดันไม่ใช่น้อย แต่มันก็ยังทำตัวดี้ด้าไม่สนใจโลกได้หน้าตาเฉย(จริงๆนะ ผมเองยังอึ้ง นับถือจริงๆ)

ก็คงไม่มีอะไรมาก แค่ต้องการเวลาคิดอะไรคนเดียวละมั้ง(แต่ก็ยังห่วงเพื่อนในบล็อคเนี่ยนะ!? เชื่อเขาเล้ย!)

ก็ขอจบเอนทรี่นี้แต่เพียงเท่านี้...

หากความห่วงหายังไม่จางหาย ผมคงต้องมาอัพแทนอย่างนี้เรื่อยๆ ถึงวันนั้นก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ