ณ มุมหนึ่งในซอกหลืบ

ช่วงนี้รู้สึกปลง ๆ ยังไงไม่รู้

คงจะเป็นเพราะทำอะไรสุดหูรูดไปเยอะละมั้ง พอขึ้นแม็กซ์แล้วก็ถึงคราวลงมินบ้าง *ฮา*

แต่มันก็ไม่ได้หดหู่ซะทีเดียว ออกแนว ตัดกิเลส ปลงได้แล้วมากกว่า

วันนี้มองไปทางไหนก็เห็นว่ามันงดงามไปหมด (น่าคว้ากล้องมาถ่ายรูปจริงๆ)

คิด ๆ อยู่ว่า มันก็งามของมันอยู่อย่างนั้นตลอด ทำไมเรามองไม่เห็นนะ

มองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีฟ้าคราม ช่างดูกว้างใหญ่ไพศาลและสง่างามซะจริง

ปุยเมฆสีขาวลอยล่องเหมือนจะสะกดสายตาให้เฝ้ามอง

ต้นไม้ใบเขียวไหวเอนอย่างแผ่วเบา

แสงแดดยามเย็นเล็ดลอดมาตามช่องหน้าต่างส่องลงบนโต๊ะไม้ดูราวกับมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง

ละอองสีขาวในลำแสงสีทองกำลังล่องลอยไปมาอย่างเริงร่า

และลมที่พัดผ่านห้องว่างเปล่า....

......

..

โลกยามเย็นมันก็งดงามอยู่อย่างนี้เสมอ ๆ

แค่เราไม่เคยหยุดเพื่อมาเพ่งพิศมองมันเท่านั้นเอง ต้องขอบคุณหวัด 2009 ที่ทำให้ได้หยุดเรียนพิเศษ และได้หยุดดูอะไร ๆ เพื่มมากขึ้น

พอมองไปรอบ ๆ ตัว ก็เกิดความรู้สึกหนึ่งเข้ามาในใจทันที

มันว่างนะ

ว่าง

ว่างเพราะไม่มี

แค่เพียงชั่วยาม....พออรุณรุ่งมาถึง ชิ้นส่วนที่ว่างไปก็ถูกเติมเต็ม

แต่อีกไม่นาน ที่แห่งนี้ก็จะว่างอีกครั้ง อ ย่ า ง ถ า ว ร

เพราะ"ชิ้นส่วน"ต่างก็กระจัดกระจายกันไป

ค น ล ะ ทิ ศ  ค น ล ะ ท า ง

แต่ไม่ว่ามันจะว่างลงอีกสักกี่ร้อยกี่พันครั้ง

ทุกอย่างก็ยังงดงามอยู่อย่างนั้น

.......................

...........

....

.

.

.

กลับบ้านมา เปิดคอมเล่นเน็ตตามปกติ แต่อารมณ์ก็ยังค้างอยู่

นึกถึงวันเก่า ๆ  กับบอร์ดเก่า ๆ  และสมาชิกท่านเก่า ๆ โฮกกกกก คิดถึง

ตอนนี้เลยพยายามตามแอดสมาชิกบอร์ดเก่าให้ได้มากที่สุด เท่าที่ความทรงจำปลาทองนี้จะเอื้ออำนวย

บางท่าน อาจตกใจที่จู่ ๆ ก็มีคอมเม้นจากใครก็ไม่รู้ เขียนซะยังกับว่ารู้จักกันมานานปีได้แล้ว

ก็ไม่แปลก เพราะเปลี่ยนยูสเซอร์เนมใหม่ เป็นธรรมดาที่จะจำไม่ได้

ก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย

ต่อให้ชิ้นส่วนกระจัดกระจายไปไกลแค่ไหน

โลกก็ยังคงหมุนต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น . . . .

มีเพียงกาลเวลาและจิตใจเท่านั้น

ที่อ่อนโยนพอจะรับรู้และเก็บเอาภาพเลือนลางนี้ไว้

อัพอย่างปลง ๆ แต่เหมือนมาบ่นมากกว่า

ก็ไม่ได้ไม่หวังให้อ่านแล้วเข้าใจกันทุกคนหรอก ไม่ได้หวังคอมเม้นใดๆด้วย ก็แค่อยากรู้จากใจจริงว่าถ้าไม่ได้อัพเรื่องเกี่ยวกับการ์ตูน จะมีคนมาเม้นเยอะมั๊ย (อย่างเอนทรี่ที่แล้วก็แค่ 8 คอมเม้นเอง นี่สินะ สัจธรรม)

ซาโยะ แล้วเจอกัน คัมมิ่งซูน