ณ มุมหนึ่งในซอกหลืบ

คำเตือน : เอนทรี่นี้โหลดโหดนิดนึงนะครับ 

คำแนะนำ: หากท่านไม่ถนัดการแกะลายหนอนไช รอยไก่เขี่ย กรุณาหากล่ามสายตาดีๆด่วน!

ดูจากคอมเม้นแล้วก็รู้เลยว่า ลืมกันไปหมดแล้ว

แนะนำ เด็กเอนท์ทั้งหลาย ทำตารางไว้ก็ดีนะครับ เราจะได้เตรียมตัวตะโกน "งานเข้าแล้วโว้ยยยยย" ได้ทันท่วงที (ตะโกนเพื่อ?)

มหกรรมปั่นงานแห่งชาติครับ.....เชื่อว่าเป็นกันทุกโรงเรียน

(แต่เป็นกันทุกคนรึป่าว...อันนี้คงสุดแท้แต่ความขยัน)

เล่าประสบการณ์ไปสอบสัมภาษณ์นิดนึง 

เมื่อวันที่ 12 ไปสอบสัมภาษณ์ครั้งแรกในชีวิตมาครับ แถมยังเป็นภาษาอังกฤษอีกต่างหาก

แม่จ้าวววว! อะไรจะโหดร้ายเยี่ยงนี้

สภาพหลังสอบเสร็จ ไม่ต่างจากซอมบี้เดินได้ซักเท่าไหร่ 

แต่ก็ถือว่าเป็นความประทับใจดีๆได้อย่างหนึ่งเลยล่ะ

อันดับแรก 

เน้น พอร์ตบางเฉียบจริงๆ  มองซ้าย มองขวา มีแต่คนพอร์ตหนาๆ งานเยอะๆ ทั้งนั้น

(พวกพี่ๆไล่เปิดดูทุกคน ไอ้เราก็เลยแอบไปชะแว้บๆดูงานคู่แข่งมั่ง หุหุ) 

ระหว่างรอสอบ เป็นอะไรที่ทรมาณที่สุดแล้ว

ตื่นเต้นมากกกกก เมื่อไหร่จะถึงคิวตูสักที 

คิดดูเถอะ มัลติมีคนสอบแค่ 15 คน แต่ใช้เวลามากกว่าพยาบาลที่มีร้อยกว่าคน (นั่งรอเกือบ 3 ชั่วโมง)

พี่บอกว่า เราเข้าไปยี่สิบกว่านาทีแน่ะ (สงสัยแถจนได้เรื่องจริงๆ)

ความประทับใจอันดับสอง

แม้จะยังไม่รู้ว่าเราจะได้เป็นพี่น้องร่วมสถาบันกันจริงๆรึป่าว หรือแม้กระทั่งเราจะไม่ใช่น้องจังหวัด แต่พวกพี่ๆก็คอยให้กำลังใจ แนะนำอะไรต่างๆนาๆ แล้วยังผูกข้อมือให้ด้วย *ซึ้ง*

แต่ก็เก็บเก้าอี้ให้แล้วนะ

สอบเสร็จก็ขอบคุณ แล้วก็ชิดเก้าอี้ให้ด้วย

อาจารย์ที่สอบสัมพาษณ์ชม "มารยาทงามนะเนี่ย" กร๊ากกกก เป็นปลื้ม (หารู้ไม่ว่า ไอ้คนถูกชมน่ะ หาอะไรที่เรียกว่า "มารยาทงาม" ไม่เจอเลย จนกระทั่งเดินเข้าห้องสอบมาเนี่ยแหละ)

ตอนแนะนำตัว ตื่นเต้นจนไม่รู้จะพูดอะไร สุดท้ายเลยพูดแค่ ชื่ออะไร เรียนโรงเรียนอะไร ชั้นอะไร เท่านั้นแหละ 

ส่วนอาจารย์ก็ทำหน้างงๆ แล้วก็ถามกลับมาว่า... 

ตอบอย่างใสซื่อมากกกกกกกกก (ประชด)

แล้วก็มานั่งนึกเสียใจทีหลัง ทำไมไม่พูดให้เยอะกว่านี้นะ

แล้วก็คำถามเบสิกๆที่(คิดว่า)ต้องเจอกันทุกคน

Why do you want to study here? 

สาบานได้ ถามปุ๊บตอบปั๊บโดยไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆ (คิดว่าที่ตอบไปได้ คงเป็นเพราะแถเก่ง สัญชาตญาณเอาตัวรอดล้วนๆ)

ตื่นเต้นมากจนสมองปลอดโปร่ง โล่งลมพัดผ่าน 

*เด็กดีไม่ควรเอาเยี่ยงอย่าง หากสกิลแหล และแถ ไม่มากพอ อาจทำให้คะแนนของท่านลดฮวบฮาบได้

ปิดท้ายด้วย... 

 ที่นั่งหลังสุดมันจะนั่งหันหลัง

ดูรูปไม่ออกสินะ? (ฮา) 

เพราะพี่เขาบอกว่า "นั่งรถลงเนินน่ะ สุดยอดดดดดด หวาดเสียวที่สุดแล้ว"(พูดพลางทำมือทำท่าประกอบ) 

เลยต้องไปพิสูจน์โดยการนั่งเที่ยวรอบ ม.

ขึ้นเนินช้าได้ใจ แต่ลงเนินก็สุดยอดจริงๆ(?) <<<ความจริงแอบผิดหวังนิดหน่อย... สงสัยว่ายังน้อยไปสำหรับคนที่เล่นเฮอริเคนติดกัน 6 รอบมาแล้ว

----------------------------------------------------------------------

(มีต่ออีกหน่อย...)

แม้จะเพลียจากการรอสอบสัมภาษณ์มหาโหดและการเดินทางแค่ไหน

ก็ยัง(ต้อง)ทำหน้าที่พี่ที่ดี

ปรากฏว่า....

.......

...

.

.

. 

. 

"ประกาศเปลี่ยนวันสอบข้อเขียนและสอบสัมภาษณ์โครงการโควตาเรียนดี
  เป็นวันที่ 18 กันยายน 2552"

 อึ้งไป 3 วิ...

มันวันศุกร์นี้แล้วนะพี่น้อง!!!

ให้ตายเถอะจ็อตโต้! ดีนะที่ไม่เข้าไปเช็ควันที่ 20  ไม่งั้นมีหวังแพ้บาย อดสอบโดยปริยายแน่ๆ

เอาเถอะ คิดซะว่า  ทีนี้แหละ งานคอมปาที่แอบภาวนามาเนิ่นนาน จะได้ไปเที่ยวซักที โฮกกกกกก

^

^

^

นี่คือคำปลอบใจ (ที่ทำใจได้อย่างรวดเร็ว ก็เพราะเรื่องนี้)

แต่ในความเป็นจริงแล้ว...

พ่อบอกว่า "ดีเลย พ่อก็จะไปตราดวันที่ 18  ไหนๆก็ลงกรุงเทพแล้ว ไปเที่ยวด้วยกันเลยสิ"

 แล้วเพื่อนก็โทรมาได้จังหวะพอดี

"กลับมาแล้วใช่มั๊ย เอ่อ แล็บฟิสิกส์ เขียนเสร็จรึยัง ส่งวันพฤหัสนะ  สมุดคณิต ก็เดธไลน์วันอังคาร...  อ้อใช่ๆ สมุดเคมีเดธไลน์วันพุธ... อย่าลืมทำล่ะ บาย"

มันอะไรกันเนี่ย!?! ว้อยยยยยยยย

สอบปลายภาคก็ 22 นี้แล้ว เว้ย เซ็ง งานเข้า!

ประกาศเลื่อนวันสอบ แต่ดันไม่ยอมประกาศชื่อผู้มีสิทธิ์สอบ อย่างนี้ตูจะเตรียมตัวถูกม้ายยยยยยย

เครียด...

ไปโรงเรียนก็ไม่เป็นอันเรียน ว่างเมื่อไหร่ เป็นต้องเข้าห้องแนะแนว ไปเช็คข่าว(ซึ่งไร้ความคืบหน้าเช่นเดิม)

เพื่อนที่สมัครสอบตรงก็บอกว่า "เฮ้ย ได้ยินว่าเขาเรียงเกรดวะ  เนี่ย พวกเราไม่มีใครมีชื่อซักคนเลย"

อะไรกัน... ถ้าเรียงเกรดกันจริงๆ ตูก็ซวยเหมือนกันนะ เรียนดีก็เรียนดีเหอะ ผ่านเกณฑ์แบบเฉียดฉิวเลยล่ะ

แต่สุดท้าย งานคอมปาก็ 

 (มันห่วงแต่เรื่องนี้เรื่องเดียว)

Fin (ของจริง)